37
Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai.Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai.Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai. Malakai.Malakai. Malakai.
CHAPTER
38
I couldn’t remember anything.
When was our last kiss?
When was his last smile?
What were his last words again?
The memory of him was the only thing that kept me going, but it was slowly fading, replaced by a motionless replica of him that dangled from Nate’s back.
I heard nothing.
Their mouths kept moving, our legs kept walking, yet I feltnothing.
“Ethalyn,” I heard his voice in my head, caressing. My body reacted, eyes searching for him, pulse quickening.
Where? Where was he?
Whenever I closed my eyes I saw those scarlet red globes looking at me, softening just for me. The twitch at the corner of his lips, when we fought. I didn’t want to open my eyes again; I didn’t want to continue walking. The only way to escape reality was to close my eyes and find him there, waiting.
The sun rose, but no light was found in my eyes. Dusk came, yet somehow death never wanted to claim me, no matter how I begged it to.
Ashley had a meltdown, she looked upset, she was probably screaming, her eyes burning and cheeks covered in a blush. For a moment it looked like she was about to strike me, her arm lifted, hand wide open, eyes glaring at me. But then she broke down and cried, recognizing her own pain in my empty eyes.
She of all people knew.
I had no tears left, I merely stared into nothingness, not even realizing whether anyone was standing in front of me or not.
I was neither living nor dying, in this cruel place he had left me. The world could’ve ended and I wouldn’t have noticed. Honestly, I would’ve welcomed it. Lionel cleaned my hands and face, the cloth red with all the dried blood.
My blood.
His blood.
Ourblood.
Lionel’s eyes were soft, yet pain lingered in them every time he looked at me. I was a shell of the girl he once knew. What broke him the most? Seeing me like this or not being able to do anything about it?
One day they wrapped a large piece of cloth around Malakai’s body, obscuring his face. I went feral, the first emotion I felt in what seemed like forever. They froze in place as they watched me claw at the cloth while screaming. Lionel’s arms held tightly around me, like a cage, holding me back.
Forcing me to stay in this world.
My flames erupted then, forcing them back as I fought my way to Malakai, ripping the cloth away.
His face was pale, cold and stiff to the touch, killing my flames instantly. I curled up next to him, placing his limp arm around me, trembling.
I wondered if he was able to see me still, what damage he had caused, what mess he had made me into.
Most of all, I wanted to know if he regretted it all, seeing me cast my life away when he could’ve lived instead.
We reached the camp beyond the Demon Land’s borders. Lionel met with the soldiers, Ashley stayed glued to my side, while Jaden and Nate carried Malakai.